Het verborgen bestiarium van De Ultieme Hallucinatie
- 5 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 4 dagen geleden
In De Ultieme Hallucinatie zie je niet alleen decoratie… soms lijkt het alsof er ook iets terugkijkt..
Achter de discrete handtekening van L. Rion schuilt een verborgen bestiarium, subtiel verwerkt in de radiatoromkastingen van het huis. Fazanten, pelikanen, vissen en een pauw... al die dieren vergezellen je tijdens je bezoek, zonder zich ooit helemaal prijs te geven. Hier is niets zomaar decoratie.
Wat als deze dieren je eigenlijk iets proberen te vertellen?
Wat het decor niet meteen prijsgeeft
Het begint al zodra je de deur binnenstapt. Links wachten twee fazanten op je. Ze staan tegenover elkaar en vluchten niet weg, ze observeren. De fazant is in symbolische tradities geen vogel van overdaad, maar van evenwicht. Een beheerste, bijna diplomatieke elegantie. Alsof ze je stilletjes de vraag stellen: ben je hier echt binnengekomen… of alleen maar langsgelopen?
Een paar stappen verder verandert de sfeer. In de biljartzaal nemen twee pelikanen het over. Ze zijn hier niet per toeval. In de middeleeuwen vertelde men dat de pelikaan zichzelf verwondde om zijn jongen te voeden. Een aangrijpend beeld dat uitgroeide tot symbool van opoffering en vernieuwing. In de alchemie duikt de pelikaan ook op als een instrument: een gesloten vat waarin materie zichzelf transformeert, in een voortdurende kringloop.
Daarna verschijnen de vissen, in de eetzaal Cohn-Donnay en bij de ingang van de vroegere wintertuin. Ze zijn duidelijk aanwezig, maar hun taal is subtieler. De vis dringt niets op. Hij glijdt voorbij. Hij verwijst naar dieptes, naar wat onder de oppervlakte beweegt. In talrijke tradities staat hij voor leven, stille transformatie en soms zelfs verborgen kennis.
De pauw van De Ultieme Hallucinatie: een teken van transformatie
En dan moet je naar boven. Niet iedereen doet dat. Maar wie zich tot de eerste verdieping waagt, kruist soms het pad van een majestueuze pauw.
De pauw is een oud en beladen symbool. In mythes wordt hij verbonden met bewustzijn, inzicht en de vele “ogen” in zijn staartveren. In de alchemie verwijst hij naar een heel specifiek moment: wanneer na de duisternis eindelijk kleur verschijnt. Dat moment staat bekend als de Pauwenstaart. Het is het teken dat er iets in beweging is gekomen, al is de transformatie nog lang niet voltooid.
Met andere woorden: als je hier bent aangekomen, heb je nog niets afgerond. Je hebt gewoon geleerd om beter te kijken.
Misschien is dat wel de echte luxe van De Ultieme Hallucinatie: een plek waar zelfs radiatoromkastingen verhalen vertellen… als je er tenminste even bij stilstaat.
Een detail van het decor… of een grens die je oversteekt?
Misschien loop je er de volgende keer gewoon voorbij. Of misschien vertraag je toch even.
Zoek de fazanten. Laat je verrassen door de pelikanen. Volg de vissen. En als je de pauw tegenkomt… dan weet je dat je iets verder bent gegaan dan de meeste bezoekers.
Zo beginnen vaak de beste verhalen…
Alle mysteries van De Ultieme Hallucinatie
rechtstreeks in uw mailbox
