Het herenhuis werd opgetrokken in het tweede kwart van de 19de eeuw in neo klassieke stijl. In 1904 gaf eigenaar Cohn-Donnay opdracht aan Paul Hamesse (architect 1877 - 1956) zijn woning een geometrische Art Nouveau stijl te geven. Op 18 december 1981, na een grondige opknap- en restauratiebeurt deden de nieuwe eigenaars de deuren open van "De Ultieme Hallucinatie".

Het restaurant bestaat uit drie delen :

• In het restaurant vooraan is het decor in een Art Nouveau Empire stijl opgebouwd met Griekse motieven, koperen beslag op het meubilair en een monumentale witgevlamde marmeren schoorsteenmantel.
• Het middengedeelte verwijst dan weer naar de Art Nouveau stijl van Charles Rennie Mackintosh.
• De eetkamer van weleer verwijst naar de Franse Art Nouveau.
  De muurkast met halfronde spiegel en ruwe bergkristallen, het plafond en de muurschilderingen met pauwen zijn hiervan getuigen.

In de huidige brasserie woekerde vroeger de tuin. Het mos en de varens hebben plaats geruimd voor een marmeren vloer, het rotsmassief bleef behouden en de serre met geometrisch brandglasplafond doet nu dienst als toog. Het meubilair bestaat hoofdzakelijk uit treinbanken, in 1930 door Henry Vandevelde voor de Belgische spoorwegen ontworpen, evenals originele Thonet stoelen en tafels.

De orangerie is gebouwd in 1887 in neo klassieke stijl met koepelstructuur. Het Art Nouveau brandglas werd in 1904 bijgeplaatst. Nu is het een ideaal salon voor banketten en vergaderingen. Op de eerste verdieping hadden de bijeenkomsten plaats van een Joodse loge, daarvan vinden we het spreekgestoelte met inleghout in Art Nouveau terug. Wie meer genodigden verwacht kan opteren voor "Citizen Zeb", een club ingericht in barrococostijl in de vroegere paardenstallen.